نامدگان

بررسی نشانه های نقوش برجسته...(بخش8)
نویسنده : محمد دبستانی - ساعت ۳:۳۱ ‎ب.ظ روز جمعه ۱۸ اردیبهشت ۱۳۸۸
 

دین در آسیای غربی

      منابع شناخت ادیان ایران باستان چیست؟ ریشه ی اندیشه های دینی ایران باستان را بایستی در کجا جستجو کرد؟ اساس دین در اندیشه های ایران باستان چیست؟ برای شناخت دین در ایران باستان می توان به دو منبع اوستا و کتیبه های هخامنشی رجوع کرد، اما از آنجا که فرهنگ بومی و آریائی ایران بلاواسطه با فرهنگ آسیای غربی در تماس بوده است و تأثیرات فراوانی ازآن پذیرفته است،[1] ابتدا به سراغ دین در     آسیای غربی می رویم. اساس دین درفرهنگ آسیای غربی بر وجود دو گروه خدایان و ضدّ خدایان، یا خدایان خیر و خدایان شرّ قرار می گرفت. بنا بر اشارت های اسطوره ای، هر دو گروه خدایان خیر و شرّ معمولاً از غول – خدای نخستین به وجود آمده بودند که او پس از پدید آوردن دو گروه خدایان، خود دیگر نقشی برعهده نداشت.[2]  عمده ی این تفکر دینی را می توان در بین النهرین به خوبی مشاهده کرد: «در اندیشه ی دینی    بین النهرین، نظم جهان مبتنی بر خواست خدایان بوده و تحولات امور گیتی همه از قبل مشخص بوده و نصیب و قسمت هر انسان غیرقابل تغییر بوده است و حتی اجرای آداب دینی در برآوردن نیازهای فردی انسان بی تأثیر بوده و زندگی فرد و مالکیت او بر اساس سرنوشتی از قبل مشخص، تعیین می شده است.»[3]

      با توجه به آنچه گفته شد، مهم ترین خصوصیات دین بین النهرینی که بر اندیشه های دینی ایران باستان تأثیر گذاشت، چه بود؟ "مهرداد بهار"، دین بین النهرینی را دینی جان گروانه[4] می داند که توجه ی فراوانی به آئین های باروری داشت. انسان بین النهرینی، خویشتن را در میان نیروهای خیر و شرّی می دید که سرنوشت او را در دست داشتند.[5] این تقسیم بندی خیر و شرّ در اندیشه ها و باورهای ایرانی، خود را بر مبنای تقسیم جهان به دو بن یا دو قطب نمایان می کند: قطب روشنی، قطب مثبت و زندگی ساز- قطب تاریکی،  منفی .[6] تنها افتراق پاپه ای دو اندیشه ی دینی ایران باستان و بین النهرین در وجود فضایی است بینابین خیر و شرّ، که همان فضای تهی در باورهای دینی ایران باستان است.[7]



[1] . نک: :


 
 
 







Powered by WebGozar