نامدگان

بررسی نشانه های نقوش برجسته...(بخش9)
نویسنده : محمد دبستانی - ساعت ۱۱:٤٥ ‎ب.ظ روز شنبه ۱٩ اردیبهشت ۱۳۸۸
 

دین زردشتی

     دین زردشتی در میان آئین هایی چون: آئین مُغان، آئین میترائیسم، آئین مانی و آئین مَزدک، تنها دین حکومتی در ایران باستان است که به عنوان دین رسمی هخامنشیان در الواح و کتیبه های هخامنشی     پذیرفته شده است.[1] حال با این پیش فرض، پرسشی که مطرح می شود، این است که آیا مبانی دین زردشت با عقاید هخامنشیان منطبق بوده است؟ آیا ایرانیان در عصر هخامنشیان با تعالیم زردشت آشنا بوده اند؟   مشخصه ی اصلی دین زردشت چیست؟ فلسفه ی دین زردشت چیست؟ زردشتیان به یک خدا یا نیروی غایی، یعنی اهورامزدا[2] اعتقاد دارند. اهورامزدا خدای واحد و خدای والا و برتر در اندیشه ی زردشتیان می باشد. اهورامزدا خدای والایی است که به جهان شکل داده و نظم را در زمان و مکان برقرار ساخته است نه اینکه، این جهان را آفریده باشد.[3] اهورامزدا در تضاد با اهریمن یا خدای دروغ است، پس می توان مشخصه ی اصلی دین زردشت را در اعتقاد به ثنویت دانست: « ثنویت مشخصه ی اصلی دین زردشتی است، و آن اعتقاد به وجود دو نیروی اساساً متضاد است که دست اندر کار عالمند.»[4] آریایی های باستان به دو نیروی متضادّ "راستی"  یا "نظم" و "دروغ" یا "بی نظمی" اعتقاد داشتند و این همان اندیشه ای است که دین زردشت آن را گسترش داد. پس همانا فلسفه ی دین زردشت، تضادّ خوب و بد، خیر و شرّ و خدا و شیطان است.

      تأثیر تعالیم دین زردشت بر نوع حکومت و شکل آن در ایران باستان چه بوده است؟ سلطنت هخامنشیان به چه میزان تحت تأثیر این تعالیم بود؟ در تعالیم دین زردشت، تعهدات و امتیازاتی برای شاه به عنوان برگزیده ی خدا در زمین معیّن شده بود.[5] با آن که دین زردشت سلطنت را امری آسمانی می دانست و شاه را منتخب و برگزیده ی خدا ولی شاه شخصیت ایزدی نداشت امّا از تقدّس ویژه ای بهره مند بود. شاه رابط خدا و مردم بود. پس شاه نه در برابر مردم که تنها در برابر خدا مسئول بود و این باور، به شاه قدرتی مقدّس می داد که بر زمین و مردمان حکومت کند.[6]

 



[1] . نک:


 
 
 







Powered by WebGozar