نامدگان

بررسی نشانه های نقوش برجسته...(بخش12)
نویسنده : محمد دبستانی - ساعت ۸:۳۳ ‎ب.ظ روز جمعه ۸ خرداد ۱۳۸۸
 

اسطوره و تاریخ

     در دوره های گوناگون تاریخی، اسطوره ها چگونه جزئی از تاریخ پنداشته شده اند؟ رابطه ی اسطوره و تاریخ چیست؟ نقطه ی اشتراک و افتراق تاریخ و اسطوره چیست؟ مرز تشخیص اسطوره و تاریخ از یکدیگر چیست؟ زبان در قلمروی تاریخ و اسطوره چه نقشی دارد؟ تا پیش از سده های هیجدهم و نوزدهم میلادی که مباحث اسطوره شناسی وارد مرحله ی علمی و نوین خود شود و محدوده ی تاریخ و اسطوره از هم جدا شود، همان اساطیر اولیه را چون تاریخ می دانستند و مورد نقد و تحلیل قرار می دادند.[1] ممکن است برخی از این اساطیرتاریخی، هسته ای از واقعیت داشته باشند اما آن قدر در هاله ی داستان پردازی فرورفته اند که تشخیص مرز اسطوره و تاریخ در آن ها چندان آسان نیست. از نمونه های بارز این گونه تاریخ ها می توان شاهنامه ی فردوسی را نام برد.[2] از آنجا که دو بنیاد اصلی تاریخ که زمان و مکان است در اسطوره جایی ندارد، مفاهیم تاریخی با زبانی نمادین دراسطوره ها بیان می شود. در طی این مسیر از تاریخ به اسطوره، علی رغم استفاده ازمایه های تاریخی، با توجه به تغییرات ساختاری و معنایی ناچاریم که برای فهم خاستگاه اسطوره ها از نظام شناخت نمادهای اسطوره ای بهره جوییم.[3]

      همان طورکه قبلاً آورده شد، "میرچاد الیاده" اسطوره را روایت تاریخ مقدّس و همان تکرار گذشته های مقدّس می دانست، تکرار همان سنت ها، همان آئین ها و همان گفته ها، تکرار آن بخشی از تاریخ که  ارزشمند بوده و به حقایقی ازلی و ابدی می پرداخته است.[4] پس می توان محتوی اسطوره و تاریخ را مرتبط با اموری دانست که بازتاب واقعیات اجتماعی و فرهنگی مردم در ادوار مختلف تاریخ بوده است. این بازتابها به ناچار مقولاتی را شکل می دهند که به یاری آنها انسان قادر به تجربه و تعبیر جهان پیرامون خود می گردد.



 
 
 







Powered by WebGozar